موسیقی نمایش چیست؟ آیا تاکنون به هنگام تماشای یک نمایشِ حماسی یا حادثه‌یی به فکر موسیقی آن نمایش افتاده‌اید؟ آیا می‌دانید که یک آهنگسازِ نمایش تا چه حد ملزم است که در چریانات و رویدادهای جنبیِ یک نمایش سهیم باشد؟

 مردمی که در سالن تاریکِ نمایش نشسته و چشم به حرکات بازیگران دوخته‌اند، بی‌گمان نتوانسته‌اند پاسخِ درستی برای این پرسش‌ها بیابند و در اساس شاید تاکنون چنین پرسشی در ذهن آن‌ها نقش نبسته باشد. گروهی دیگر که دیدگاهی واقع‌بینانه‌تر از گروه اوّل دارند، در نهایت، کارشان این است که در صورتِ شنیدن موسیقی نمایش یا فیلمی که قبلاً به تماشایش نشسته بودند، در مقابل این پرسش که: « آیا این موسیقی را می‌شناسید؟ »،.

من هم مثل خیلی از فیلم بین هایی که این روزها هوس دیدن یک فیلم ایرانی تمام وجودشان را پر کرده بود، هوس دیدن فیلمی که از کارگردان های خارجی نخل طلا یا خرس نقره ای را بیرون کشیده باشد، فیلمی که افتخار جدیدی باشد، هوسی که هیچ وقت تمامی ندارد وجودم را پر کرده بود؛ من هم مثل خیلی از فیلم بین ها درباره الی را دیدم. همین جا اعتراف می کنم که هیچ نقدی روی این فیلم در روزنامه ها نخواندم و نقدهای خیلی از دوستان را هم به خاطر نوشتن این نقد گوش نکردم. من مثل همیشه دوست دارم نقدهایم مجزا و مستقل از دیگران باشد. بحث را با جنس فیلم شروع می کنیم.

درباره الی چه جور فیلمی بود!؟
مثل همه کارهای اصغر فرهادی، این فیلم هم از ایده شک و تردید استفاده کرده بود. این که بالاخره چه کسی راست می گوید و چه کار باید کرد؟! درباره الی، درباره شخصیتی بود که مثل یک شبح از دل جمعی ناهمگون بیرون می آید و با ناپدید شدنش، سفر شمال همه را خراب می کند. فیلم از عناصر سوررئال مثل ادغام شخصیت ها، ادغام صحنه ها، روایت غیر خطی و از عناصر رئال جادویی مثل دعا، خرافات، جن و پری، اشباحی که در شب بیرون می آیند (مثل شبح الی) و خیلی از عقاید دینی و غیردینی ماورایی استفاده نمی کند. فیلم توسط شخصیت هایی معمولی، در یک محیط معمولی و با محوریت یک اتفاق معمولی نوشته شده است. اما چه چیزی این فیلم را خاص می کند؟

تاریخچه:

واژه پرفـورمنس آرت performance art اگر چه از تئاتر به عاریت گرفته شده _که در بخشهای بعدی به توضیح واژه پرفـورمنس می پردازیم _ ولی از آغاز در ارتباط مستقیم با تئاتر نبوده است.

درواقع درست تر این است که گفته شود پرفورمنس آرت از هنرهای تصویری مانند نقاشی و مجسمه سازی ، آغاز گشت و سپس به تئاتر راه یافت.

سورئالیسم ( surrealism ) با توجه خاصش به ناخودآگاه انسان ، جای خود را به دادائیـــسم Dadaism و دغـدغه اساسی آن نسبت به گستره و مرزهای هنر داده بود.

پست مدرنیسم از خرابه های دوره مدرنیسم در دهه ۷۰.م. در قرن بیستم، سر بیرون می آورد و نظام ها و ساختارهای دوره مدرنیسم را در هم می شکند. پست مدرنیسم بر خلاف مدرنیسم که خود را در قالب ها و تعاریف محدود می کرد از هر نوع مرزبندی و تعریف گریزان است. بنابراین مرز بین زشت و زیبا را از میان برمی دارد و به ستیز با نخبه گرایی برمی خیزد. دراین دوره ساختار شکنی وارد همه حیطه های هنری از جمله تئاتر می شود و تحولاتی شگرف و عمیق در این عرصه ایجاد می کند.

 از خودمان و تمام دوستان تئاتری می پرسیم که :

اصولا چرا تئاتر کار می کنیم؟؟

1-   ارضاء درون ؟ ( رسیدن به یک آرامش درونی از طریق هنر)

2-   رفع عطش امیالی چون غرور ، فخر و کسب شهرت؟

3-   کشف و شهود ؟(پیدا کردن زوایائی جدید از محیط اطراف)

4-   ایجاد ارتباط با دیگران از طریق یک اثر هنری؟

5-   تحلیل مسائل روز جامعه همچون سیاست ، اقتصاد و نقد آن ؟

6-   برطرف کردن نیازهای مالی و امرار معاش؟

7-   تبلیغ چیزی و یا معرفی آن بوسیله هنر

8-   تحقیق در مورد بازخورد یک حرکت هنری در جامعه؟

9-   مبارزه با تفکری خاص و اصلاح جهت آن؟

 10 -یا....؟؟؟؟؟

گفتاری از بزرگان در ارتباط با هنر و هنر پیشه و نقد و نمایش...

آنچه در یک شب نمایش می آموزیم، از عهده یک کتاب بزرگ بیرون است.   

ولتر

نرفتن به تئاتر مثل آرایش کردن بدون آینه است. 

آرتور ـ شوپنهاور

هنرپیشه باید هنر خود را آشکار و خود را پنهان کند، این است هدف هنر.   

فردوسی

ahmad.masarrat@yahoo.com

a.masarrat@gmail.com

در اولین گام ، قصد داریم تمام دلدادگان را فرابخوانیم تا در زیر نور هرچند کم سوی صحنه ایجاد شده ی ما گرد آیند تا شعله اش فروزانتر و نورش را پر فروغ تر گردانیم .. آهنگ و نیت مان پرداخت بی حاشیه به ماهیت هنر نمایش و تاثیرات آن بر غنای فرهنگ است و تاثیر پذیری اش از فرهنگ غنی .. دست نیازمان  بسوی دل سپردگان این تفکر دراز است ...